Page 30 - Top hits สุขภาพจิตและจิตเวชเด็กและวัยรุ่น
P. 30
• กุญแจดอกที่หก : เลี่ยงการเทศนา อย่าด่วนแสดงความเห็นหรือถาม
คำาถามที่เป็นการตัดสินพฤติกรรมของลูก แต่ช่วยให้เขาได้คิดหาคำาตอบหรือ
ทางออกด้วยตัวเองจะเหมาะกว่า
คำาพูดช่วยเปิดใจ
แทนที่จะพูดหรือถามลอยๆ ว่า “เป็นไงล่ะวันนี้”พ่อแม่อาจถามพุ่ง
ประเด็นไปให้ชัดเจนในเรื่องสำาคัญที่เกิดกับลูก เช่น “ลูกรู้สึกอย่างไรบ้างกับ
การสอบเลขวันนี้” (หรือ เหตุการณ์สำาคัญใดๆ ที่เกิดกับเขาวันนี้)
แทนที่จะถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า” อาจถามให้เจาะจงมากขึ้น และ
สื่อให้เขารู้ได้ว่าเราสนใจเขาอย่างแท้จริง เช่น “วันนี้ลูกดูร่าเริงเป็นพิเศษ
(หรือโกรธ หงุดหงิด ฯลฯ) เหมือนมีอะไรบางอย่าง”
แทนที่จะบอกว่า “ถ้าแม่ (หรือพ่อ) เป็นลูกนะ ...” ควรหาคำาพูดที่ดูเป็นการ
เลคเชอร์น้อยกว่านี้ เช่น “แม่ (หรือพ่อ) เข้าใจดีว่าลูกลำาบากใจที่ ...” แล้วรอจน
ลูกถามถึงข้อเสนอแนะหรือความคิดเห็นของเรา
แทนที่จะบอกว่า “แม่คิดว่าลูกควรจะ ...” ก็ลองปล่อยให้เขาได้แสดง
ความคิดเห็นของตนเอง เช่น “ลูกคิดอย่างไรกับเรื่อง ...” เด็กหลายคนพอใจ
ที่จะได้แสดงความคิดเห็นและรับรู้ว่าผู้ใหญ่รับฟังความคิดเห็นของเขา
แทนที่จะบอกว่า “เมื่อพ่อ (หรือแม่) อายุเท่าแกนะ ...” อาจให้ลูกหัน
มองสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องอยู่ตอนนี้ เช่น “แล้วลูกคิดว่า ลูกจะจัดการเรื่องนี้
อย่างไรต่อไปบ้าง” หรือคำาถามอื่นๆ ที่เหมาะสม ซึ่งช่วยให้ได้หัดคิดวิเคราะห์
ประเด็นที่เป็นปัญหาเพื่อหาทางออก เป็นต้น
“Top Hits ความรู้สุขภาพจิต”
28
ฉบับนักสื่อสาร
