Page 82 - รวมบทความสุขภาพจิตสำหรับวิทยุ
P. 82
ชีวิตร่วมกันจนลูก ๆ โต เรียนจบและทำงาน กันหมดแล้ว
อนงค์ เป็นอีกคนหนึ่งที่มีพ่อป่วยเป็นโรคจิตมาหลายปี อนงค์เป็น
ลูกจ้างในหน่วยงานรัฐ เงินเดือนไม่มากนัก เช่าหอพักอยู่ในกรุงเทพ อนงค์
มีพี่สาวอีก 2 คน ซึ่งมีครอบครัวแล้ว ฐานะปานกลาง ทั้งอนงค์และพี่สาว
ได้รับพ่อมาอยู่ด้วย ส่วนใหญ่พ่อจะพักอยู่กับพี่สาวทั้ง 2 คน ไม่ค่อยได้พัก
กับอนงค์บ่อยนักเพราะห้องพักคับแคบและในห้องที่คับแคบนี้ยังเต็มไป
ด้วยราวแขวนผ้าของลูกค้าที่อนงค์รับซักรีดเป็นการหารายได้เป็นค่ายา
รักษาพ่อ และเก็บรวบรวมไว้เป็นค่ารถพาพ่อกลับไปเยี่ยมบ้านและญาติ
พี่น้องที่ต่างจังหวัดทุกปี ได้ถามอนงค์ว่ารู้สิกอย่างไรบ้างกับการดูแลพ่อ
ที่ป่วยเป็นโรคจิตมานาน อนงค์บอกว่า บางครั้งก็เคยรู้สึกเหนื่อย เครียด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่พ่ออยู่กับพี่สาวแล้วไม่ยอมกินยา แอบเอายาซ่อนไว้
จนเกิดอาการ วันหนึ่งพ่อหายไปจากบ้าน ลูกรุตามหากันวุ่น จนไปพบพ่อที่ท่ารถ
พ่อจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด แต่ไม่มีค่ารถไม่มีเงินซื้ออาหารพ่อดูโทรมมาก เนื้อ
คัวมอมแมม อนงค์บอกว่าเธอรักและสงสารพ่อมาก ตั้งแต่พ่อเริ่มป่วยแม่ก็ทิ้ง
พวกเธอและพ่อไป อนงค์และพี่ รุ จะให้ความสำคัญเกี่ยวกับการกินยาและพา
พ่อไปหาหมอตามนัดและทุกปีอนงค์จะลาพักร้อนราว 1 อาทิตย์ เพี่อพาพ่อไป
พักอยู่ที่บ้านเดิมของพ่อที่ต่างจังหวัด พบญาติพี่น้อง ซึ่งพ่อก็ดูมีความสุขมาก
เห็นพ่อมีความสุขแล้วอนงค์บอกว่าดีใจ หายเหนื่อย รู้สึกภูมิใจในคัวเองที่
สามารถทดแทนบุญคุณพ่อได้โดยการดูแลพ่อ
จากเรื่องราวของคุณสมคิดและอนงค์ที่มีคนในครอบครัวเจ็บป่วย
เป็นโรคจิตเรื้อรังนั้น แน่นอนชีวิตความเป็นอยู่ย่อมไม่เป็นสุขสบาย มิความทุกข์
เกิดขึ้นและนับเป็นวิกฤตของชีวิต แต่ครอบครัวของทั้งสองสามารถเผชิญภาวะ
วิกฤตและอยู่กับผู้ป่วยทางจิตได้อย่างไม่ทุกข์ โดยการปฏิบัติดังนี้
1. ต้องมีสติ รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมาชิกในครอบครัว การที่เขา
มีการกระทำหรือใช้ชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิมนั้นเป็นเพราะการ
เจ็บป่วย ไม่ใช่จากผีเข้า ไม่ใช่ถูกกระทำจากอำนาจลึกลับ
เขาต้องการการรักษาและดูแลช่วยเหลือ ไม่ควรฟูมฟายเสึยใจ
โทษใครต่อใคร
74 รวแบทควาบพุภาพพิ สำหรบวิทยุ
